وقتي  نام كناب خود آموز نقاشي ارژنگ پس از سالها  به گوشم خورد . باورتان نمي شود انگار كه دنيا را به من دادند. غم زيبايي به يكباره تمام وجودم را فرا گرفت و بيني ام پر شد از بوي جلد خودآموز ارژنگم. بوي پاك كن ،‌ بوي مداد رنگي و بوي خوش روزگار كودكي. اين روزها كه به بهانه گردشگري در روزگار قديم سير مي كنم. فرصتي برايم پيش آمده تا به دوران كودكي خويش بازگردم. كوچه پس كوچه هايي كه سالها از ميانشان با هزار اميد و آروز گذشتم و الان نمي دانم سرجايشان هستند يا اتوباني همچون ميهماني ناخوانده از ميانشان سر درآورده. شايد من هم روزي از كودكي خود نوشتم.