خيلي دلم مي خواست حال و هواي اولين پيتزا فروشي تهران رو كه به پيتزا داوود معروفه ببينم . اما هر وقت اونجا مي رفتم با در بسته مواجه مي شدم تا اينكه سر انجام سه شنبه بعد از ظهر خيلي اتفاقي با دوستم شهاب به اونجا رفتیم.
مغازه اي كوچك و جمع و جور بود. پشت پيشخون يه مرد جووني بود كه سفارش مي گرفت و پشت سر اون هم يه مردي با مو و ريش سفيد با قيافه اي جدي كه حدس زدم بايد خود آقا داوود معروف باشه. تو نخ آقا داوود بودم كه ديدم مرد جوون بعد از اينكه ازم سفارش گرفت ، يه فويل پر از كالباس خرد شده گذاشت جلوم. يه چيزايي راجع به اين حركت شنيده بودم ولي بازم پرسيدم. داستان از اين قراره كه تو اين مغازه رسمه تا زمانيكه پيتزاي مشتري آماده بشه واسش كالباس خرد شده ميارن تا حسابي مشغول بشه و هر كس كه بخواد ميتونه بره و دوباره كالباس بگيره ، البته بدون هزينه و فقط تا زمانيكه پيتزاش آماده نشده باشه. خلاصه اينم يه جورش ديگه. آقا داوود با همون قيافه جدي مشغول گذاشتن پيتزاها توي فر بود . به نظر نميومد خيلي اهل گپ و گفتگو باشه. دل زدم به دريا ، با صداي بلند گفتم خسته نباشيد آقا داوود. و اون هم با يه صداي مهربون جوابم داد. ته دلم قرص شد. گفتم آقا داوود چند ساله اينجا مشغول هستيد . با خنده جوابم داد اون موقع شما هنوز نبودي جوون . گفتم اون كه بله و بلافاصله گفت از 11 بهمن 1340 من اينجا مشغولم. مغازه خيلي شلوغ بود و من نخواستم مزاحمش بشم . از آقا داوود تشكر كردم و جاتون خالي به اتفاق يكي از بهترين دوستام ، شهاب عزيز مشغول خوردن پيتزا شديم . جالب بود كه پيتزاشم متفاوت ولي خوشمزه بود . يه پيتزاش واسه دو نفر كافيه . جاي همتون خالي كرديم. راستي تا يادم نرفته آدرس از دو مسير :
- زير پل حافظ ، خيابان نوفل لو شاتو بعد از بيمارستان مروستي ، كوچه لولاگر
- زير پل حافظ (پاساژ علاء الدين به سمت شمال) ، كوچه ازهري ،كوچه لولاگر
