کافه تهرون

پس از انقلاب کمونیستی شوروی سابق فردی از اهالی خارکف ( شهر خارکف ، اکراین ) به نام آقای بوغوسیان خانواده اش را به ایران می فرستد و خودش نیز پس ازتحمل چهار سال زندان به ایران مهاجرت می کند و خود را به خانواده اش می رساند. از سال حدودا 1935 قنادی مینیون را در خیابان سعدی (خیابان لختی آن موقع) به پا می کنند و به زودی در تهران سری در سرها در می آورند. قدمت این کافه قنادی در حدود 75 سال است. که پس از مرحوم بوغوسیان ، پسران ایشان ، اونیک ، گریگور و روبن ، قنادی را به خوبی اداره می کنند. انتخاب نام مینیون هم توسط آقای اونیک صورت می گیرد ، لغتی فرانسوی و به معنای ظریف و مامانی. مینیون به سلطان شکلات شهرت پیدا می کند و در حال حاضر نیز شکلاتها و شیرینی های عالی عرضه می کند.

آدرس : خیابان انقلاب ، ایستگاه مترو دروازه دولت ، خیابان سعدی ، نبش خیابان هدایت (برادران شهید قائدی)

ـ دلمان می خواهد دورترین سادگی ها را بیابیم.

                        ـ مجانی دیوانه شویم بدون سکوت با آژیر شکم و جبر رقم.

اینها عباراتی است که سردر این کافه به آنها مزین است.

آدرس : خیابان انقلاب – چهارراه وصال با نشانه تابلوی زرد و سفید و عکس پیرمرد

يكي از كافه قنادي هاي دنج و قديمي كه در مورد آن بيشتر خواهم نوشت. در حال حاضر چند عكس از كافه كه توسط دوست خوبمان سولماز گرفته شده تقديم مي گردد.

آدرس كافه : ايستگاه مترو دروازه دولت – ابتداي خيابان مفتح (روزولت)

کافه نادری نام یکی از کافه های قدیمی تهران  است که در شرق پل حافظ در خیابان نادری  ( جمهوری فعلی) واقع شده‌است.

نرسیده به سفارت انگلستان، ضلع جنوبی خیابان، هتل نادری را که رد کنیم، بعد از قنادی مخروبه ی نادری، نوبت کافه می رسد. راهرویی که باید طی کنی تا بعد از اتاق تلفن، به کافه برسی.

در سال ۱۳.۶ يك مهاجر روسی با نام خاچیک مادیکیانس  این کافه را دایر کرد. این کافه سال‌ها پاتوق شاعران، نویسندگان و روشنفکران بوده‌است.

کافه نادری، در دهه ی سی و چهل، پاتوق روشنفکرانی مثل صادق هدایت، جلال آل‌احمد، احمد فردید سیمین دانشور ، نیما یوشیج  بوده و بخش زیادی از شهرت کنونی اش را از اعتبار این اشخاص وام گرفته است.

 در ادامه مطلب با كافه نادري و خصوصيات آن بيشتر آشنا شويد. (منبع : وبلاگ سكوت در حومه شهر)

در ابتداي خيابان باب همايون كافه اي بود به نام لقانطه كه صاحب آن غلامحسين خان لقانطه  نام داشت . مكاني بود آبرومند و شعبه اي هم در  ميدان بهارستان داشت.

در جلوي كافه حوض كاشي زيبايي در وسط پياده رو ساخته بودند. كه دور تا دور حوض را گلدان و قليانهاي بلوري فرا گرفته بودند. داخل كافه هم چنين حوضي وجود داشت. سقف و ديوارها با تابلوها ، عكسها و چلچراغ هاي زيبا و متعدد زينت شده بود. و تابستانها با چيدن ميز و صندلي در بيرون و زمستانها در داخل كافه از مشتريان پذيرايي مي شد.

چاي و قليان لقانطه هميشه به راه بو د. قهوه هم داشت . در تابستان بازار انواع شربت مانند سكنجبين ، به ليمو ، آلبالو و ريواس رونق داشت. و همچنين بستني و فالوده لقانطه طرفداران زيادي داشت.

لقانطه كافه اي بود گرانقيمت كه دو برابر كافه هاي ديگر پول مي گرفت و مشتريان آن همه از اعيان و اشراف بودند. (برگرفته از سایت آفتاب)